کلمات تاثیر مهمی بر روی رفتار ما و همچنین دیگران دارند. اگر در انتخاب کلمات دقت نکنیم، احتمال از دست دادن یک رابطه، آسیب زدن به خودمان یا خراب کردن نتیجه یک مذاکره را باید انتظار داشته باشیم. در این مطلب در این خصوص صحبت میکنیم

برای اثبات این موضوع آزمایش‌های مختلفی انجام شده است که در این مطلب به دو مورد از آنها می پردازیم.

در یک آزمایش، سه  دانشمند، بنام‌های جان بارق (John Bargh) مارک چِن (Mark Chen) و لارا باروز (Lara Burrows) به شرکت‌کنندگان در آزمایش، تعدادی جمله بهم ریخته داده شد تا با چیدن آنها کنار یکدیگر، جمله‌ای تکمیل شود.

برای برخی کلمات مانند پرخاشگر، گستاخ، آزاردهنده و فضول داده شد و برای برخی دیگر، کلماتی مانند شریف، باملاحظه، مودب، حساس و ….

پس از تکمیل جملات، شرکت‌کنندگان به آزمایشگاه دیگری رفتند که به آنها گفته شده بود، بایستی یک فعالیت ثانویه انجام بدهند.

وقتی به آزمایشگاه می‌رسیدند، آزمایشگر، به ظاهر، سعی می‌کرد که فعالیت را برای یک شرکت‌کننده دیرفهم که نمی‌توانست موضوع را متوجه بشود، توضیح بدهد. (این یک شرکت کننده فرضی بود و در واقع همکار آزمایشگر است.)

فکر می‌کنید چقدر طول کشید که شرکت‌کنندگان واقعی، مکالمه آنها را قطع کنند؟

میزان صبر آنها به نوع لغاتی که برای ساخت جمله استفاده می‌کردند، وابسته بود.

گروهی که لغات مودبانه داشت، حدود ۹.۳ دقیقه و گروهی که لغات گستاخانه داشتند، حدود ۵.۵ دقیقه صبر کردند و سپس صحبت‌های آنها را قطع کردند.

یک آزمایش دیگر همین ایده کلی را با کلماتی که مفهوم سالخوردگی داشت نشان داد. در این آزمایش از لغاتی مانند فلوریدا، بینگو و قدیمی استفاده شد. (این لغات برای مردم آمریکا یادآور مفهوم کهنسالی است، چرا که خیلی از بازنشسته ها فلوریدا را برای زندگی در کهنسالی انتخاب میکنند و بازی بینگو هم بازی محبوب سالخوردگان آمریکایی است.)

در این آزمایش شرکت‌کنندگان بازسازی جملات درهم ریخته را انجام دادند و زمانی که فکر می‌کردند آزمایش تمام شده است، اتاق را ترک کردند. اما در اصل این آزمایش و مطالعه از اینجا شروع می‌شد.

چیزی که محققان این آزمایش بدنبال بدست آوردن آن بودند، این بود که چقدر طول می‌کشد تا شرکت‌کنندگان راهرو ساختمان آزمایشگاه را طی کنند و بیرون بروند.

دستاورد جالب این بود که گروهی که کلمات مربوط به سالخوردگی و کهنسالی را دریافت کرده بودند، سرعت راه رفتنشان، به طور قابل ملاحظه تری نسبت به گروه دیگر که این کلمات را دریافت نکرده بودند، کمتر بود.

نکته مهم دیگر در این آزمایش این بود که افراد انتخاب شده، سالخورده نبودند، بلکه همه دانشجویان دوره لیسانس دانشگاه نیویورک بودند.

اگر بخواهیم یک نتیجه‌گیری ساده داشته باشیم، بایستی به این موضوع توجه کنیم که تسلط کلامی و استفاده از ترکیب درست کلمات، در ارتباطات روزمره و بخصوص نتایج مذاکره ما تاثیر می‌گذارد و بایستی توجه ویژه‌ای به آن داشته باشیم و چقدر عالی می‌شود که بتوانیم از این نتایج، به نفع خودمان استفاده کنیم.

نظرت شما چیست؟