چند وقت گذشته فایل یک برنامه زنده که از شبکه چهار پخش شده بود را میدیدم. مجری از کارشناس سوالی پرسید که نظرتون در مورد اینکه برخی از واژه های زبان فارسی، به واسطه فضای مجازی تغییر کرده چیه و چه باید کرد؟

کارشناس هم خیلی زیبا فرمودند که شبیه این عبارت بود: “باید به این تغییرها احترام بذاریم، جوان برای کوتاه کردن زمانش بجای سلام مینویسه، SLM و یا بجای لطفاً می نویسه، PLZ. اینها شرایط بروز هست و شاید لازم باشه بپذیریم.”

این موضوع شد شروعی برای این نوشتن این مطلب:

متاصفانه خیلی اوقات ساده از کنار بعضی از مسائل می گذریم. زبان فارسی ما هم یکی از همین موضوعات محروم هست که متاسفانه خیلی اوقات اصلاً بهش اهمیتی نمیدیم، فقط نهایتاً شاید بدانیم که روز ۲۵ فروردین روز پاسداشت زبان فارسی است که آن را هم وام دار این است که این روز، روز بزرگداشت حکیم فردوسی است.

این موضوع آنقدر جدی است که آقای خامنه ای هم فرمودند: “نگران زبان فارسی هستم، کاردرستی در این زمینه انجام نمی گیرد.”

با ورود شبکه های مجازی خیلی از ارتباطات به سمت برقراری ارتباط از طریق این فضا شد و خیلی از گفتگوها به سمت گفتگوهای پیامی از طریق تلگرام و واتس اپ و … رفت.

 خیلی اوقات بخاطر اینکه سریع تر متنی نوشته بشود، یا اینکه تایپ کردن سخت هست، خیلی از کلمات و جملات خلاصه شدند، این خلاصه شدن یا براساس یک اتفاقی هست که همه دنبال می کنند مثل SLM یا بدتر اینکه یک فرد بر اساس متد خودش که متاسفانه فقط خودش هم می فهمد، جملات و کلماتش را خلاصه می کند.

در این بین علاوه بر پا گذاشتن بر روی زبان فارسی و اصول آن، رابطه ها هم دچار مشکل میشوند، کج فهمی ها از گفته ها و سوء تفاهم ها زیاد میشود و هزار مشکل دیگر. از موضوع زبان فارسی که بگذریم و نظر در خصوص آنرا به اهل فن بسپاریم، مشکل مهم تر، اشکالاتی است که در ارتباطات ما رخ می دهد که ناشی از همین مسئله یعنی بی نوجهی به زنان و ادبیات فارسی است.

چند توصیه دوستانه

توصیه اولی که معمولاً میشود این هست که برای برقراری ارتباط تا حد ممکن از کانال های ارتباطی قوی تر استفاده بشه. حتماً می پرسید یعنی چی؟

زمانی که شما با فردی بصورت رودر رو صحبت می کنید یک ارتباط قوی شکل می گیرد.

زمانی که بصورت تلفنی صحبت می کنید، ارتباط قوی هست اما چون چهره شما دیده نمی شود، میزان قدرت این ارتباط کم می شود.

زمانی که شما پیامکی با فردی گفتگوی می کنید چون نه صدای شما شنیده می شود و نه چهره شما دیده می شود، یک ارتباط ضعیف شکل می گیرد.

با توجه به سه بند بالا، ارتباط از کانال تلفن را کانال ارتباطی قوی می گوییم و ارتباط از طریق پیام رسان ها و بصورت متنی را کانال ارتباطی ضعیف.

پس برگردیم به توصیه اول، برای ارتباط با افراد درجه اول ترجیحاً حضوری، اگر نشد، تلفنی ، اگر نشد پست صوتی و در آخر پیام متنی استفاده کنیم.

توصیه دوم این است که زمانی که از پیام رسان ها برای ارسال موضوعی استفاده می کنید، تا حد امکان بصورت کامل متن را بنویسید، حتی توضیح اضافی هم بدهید، خیلی اوقات مخاطب شما متن را بصورت سریع می خواند و ممکن است دچار اشتباه شود، لذا لازم در نوشتن متن حساس بوده و دقت داشته باشید.

از طرف دیگر سعی کنید حالات و احساس خودتان را از طریق شکلک ها به همراه متن ارسال کنید تا مبادا مخاطب شما برداشت اشتباهی از حالت روحی شما در حین ارسال پیام داشته باشد، بعنوان مثال ممکن است شما با حالت شوخی مطلبی را نوشتید اما مخاطب در طرف دیگر احساس می کند که شما عصبانی بوده اید.

نکته آخر اینکه ما ایرانی هستیم و نگهداری از این زبان وظیفه ماست و در کنار آن باید کاری کنیم که با استفاده از گوهر ناب زبان فارسی، ارتباطات خودمان را بهینه تر و بهتر کنیم.

پیروز و موفق باشید/