حرف های مهم و بی خاصیت

تلویزیون را روشن می کنید، کارشناس مشغول صحبت در خصوص کمبود آب و بحران های مرتبط با آن است، از طرفی دولت را مقصر می داند و از طرف دیگر مردم را نصیحت به صرفه جویی می کند.

یا تصور کنید اخبار را نگاه می کنید، گوینده، خبر یک کنفرانس مهم را در خصوص معضلات بیکاری می دهد و برخی از بزرگان در این خصوص صحبت می کنند و ایده هایی میدهند.

اما هیچ کدام از موارد بالا نتیجه ای در بر ندارد، حرف های مهمی که بدون نتیجه هستند، حرف هایی که به ظاهر مهم هستند اما خاصیت ندارند، چون بدون نتیجه اند.

حرف های مهم و بی خاصیت

همین موضوع در شرکت ها و سازمان ها هم مشاهده می شود، جلسات کاری و جلسات مدیریتی که پر است از حرفهای مهم و شیک، اما هیچ کدام از این حرفها، نتیجه و اثربخشی خاصی برای شرکت و سازمان ندارد.

شما هم به جلسات خودتان و صحبت های خودتان دقت کنید، چقدر از صحبت ها و جلسات شما از نوع حرف های مهم اما بی خاصیت است.

حرف هایی که صرفاً در خصوص خوبی های شرکت است و مواردی است که همه می دانند و بیان آن هیچ دردی را از شرکت دوا نمی کند.

این گفتگوها و این صحبت ها علاوه بر طولانی کردن زمان جلسات کاری، علاوه بر خسته کردن شرکت کنندگان جلسه، اثربخشی جلسه را نیز به میزان قابل توجهی کاهش می دهد.

تابحال شده است از جلسه ای بیرون بیایید اما احساس کنید در آن جلسه چند ساعته هیچ حرف مفیدی گفته نشد.

اگر شما یک مدیر هستید، اگر فردی هستید که دستور جلسات را تهیه می کنید، اگر فردی هستید که در جلسات کاری و یا هر جلسه دیگر، صحبت کننده اصلی هستید، سعی کنید از حاشیه و هم چنین از حرف های مهم اما بی خاصیت و بی فایده بر حذر باشید، حرف هایی که هیچ فایده ای برای شما، شرکت کنندگان در جلسه و سازمانتان ندارد.

 

راستی، همین موضوع در جمع های خانودگی هم وجود دارد، در مهمانی کنار یکدیگر نشسته ایم و گرم بحث بر سر موضوع بظاهر مهمی هستیم، (مثلاً یکی از برجام حمایت می کند و دیگری در رد آن نظریه می دهد) حرفها، حرف های مهمی هستند، اما آیا دردی از خانواده ما، ذهن ما، مشکلات ما حل می کند؟ آیا به بهبود روابط ما کمک می کند؟ آیا یادگیری ما را افزایش می دهد؟ اصلاً آیا لذت مهمانی ما را بیشتر میکند یا کمتر؟

 

مراقب حرف ها و صحبت های مهم اما بی خاصیت باشید. ?

 

پی نوشت: این مطلب برداشتی از نظریه Skilled Incompetence یا "مهارت انجام کارهای مهم اما بی نتیجه" توسط کریس آرگریس بود.

 

شما هم نظر دهید...

ایمیل شما منتشر نخواهد شد.